ابو الدنيا اشجّ گفت : از علىّ بن ابى طالب ( ع ) شنيدم كه مىگفت : چون آيه « و تعيها اذن واعيه » نازل شد ، پيامبر به من گفت : يا على از خدا خواسته‌ام كه گوش تو را چنين كند . 1008 - عن زرّ بن حبيش عن عليّ بن أبي طالب قال : ضمّني رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم إليه و قال : أمرني ربّي أن أدنيك و لا أقصيك و أن تمسع تعي و حقّ على اللّه أن تعي فنزلت ( و تعيها أذن واعية ) . زرّ بن حبيش از علىّ بن ابى طالب ( ع ) نقل مىكند كه گفت : پيامبر خدا مرا به خود چسبانيد و گفت : پروردگارم به من دستور داده كه به تو نزديك باشم و از تو دور نشوم و تو بشنوى و گوش فرا دهى و شايسته است بر خدا كه تو گوش فرا دهى . پس اين آيه نازل شد : « و تعيها اذن واعيه » 1009 - محمد عن أبيه عمر ، عن أبيه عليّ بن أبي طالب قال : قال رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله : إنّ اللّه أمرني أن أدنيك و لا أقصيك ، و أعلّمك لتعي و أنزلت عليّ هذه الآية : ( و تعيها أذن واعية ) فأنت الأذن الواعية لعلمي يا عليّ و أنا المدينة و أنت الباب و لا يؤتى المدينة إلّا من بابها . محمد بن عمر از پدرش نقل مىكند كه پدرش علىّ بن ابى طالب ( ع ) گفت : رسول خدا گفت : همانا خداوند به من دستور داده كه به تو نزديك باشم و از تو دور نشوم و تو را ياد بدهم تا بشنوى و اين آيه بر من نازل شده : « و تعيها اذن واعيه » تو يا على همان گوش شنواى علم من هستى و من شهر هستم و تو دروازه‌اى و نمىتوان به شهر وارد شد مگر از دروازهء آن . 1010 - همين مضمون با سند ديگرى نيز نقل شده است . 1011 - مضمون حديث 1007 با سند ديگرى از مكحول نقل شده است . 1012 - مضمون حديث 1008 با سند ديگرى از بريدهء اسلمى نقل شده است . 1013 - 1014 - مضمون حديث 1007 با دو سند ديگر نيز نقل شده است .